• 1
  • 2
  • 3

 

به سوي ماه

تا اينجا، طرح جرج بوش براي بر پا كردن پايگاهي دائمي در ماه تا سال 1399 ( شمسي) و طرح اعزام فضانورد به مريخ تا سال 1409، با استقبال جامعه امريكا مواجه نشده است. اگر بخواهيم عادلانه قضاوت كنيم، مردم بيشتر به هزينه برآورد نشده اين طرح توجه كرده اند. اما من اميدوارم اين طرز فكر محاسبه گرانه، ما را از اين فرصت استثنايي براي زنده كردن عصر فضا، و قرار دادن آن در يك مسير صحيح، غافل نكند. ما بايد تلاش كنيم اين اتفاق، عليرغم هزينه هايش، به جاي اينكه هزينه ها ما را منصرف كنند، بيفتد.

بر خلاف شاتل و ايستگاه فضايي، پايگاه ماه تك منظوره نبوده و حالتي مانند جهاني مجزا دارد. ماه، فقط سرآغازي براي مريخ نخواهد بود. زمين شناسان تمايل دارند در مورد نيمه ديگر ماه، تحقيق كنند، چون ممكن است تركيبات آن، كاملا متفاوت با اين نيمه ماه باشند. پوسته قديمي تر آن، به ما تاريخچه اي بهتر در مورد ماه، و وسيله اي بهتر در مقابله با تهديد هاي حاصل از تاثير شهاب سنگ ها بر روي سياره مان، در اختيار ما مي گذارد. كاوشگران منظومه شمسي، مي خواهند پايگاهي در قطب جنوب ماه داشته باشند، زيرا ممكن است در آنجا يخ وجود داشته باشد، كه مي توان آن را استخراج كرد و آن را به سوخت موشك ها، براي ماموريت ها ي مريخ و فراتر از آن تبديل نمود. ( سوخت رساني به يك فضا پيماي بين سياره اي از روي ماه، شصت مرتبه آسان تر از سوخت رساني به آن از روي زمين است. ) اختر شناسان دوست دارند يك تلسكوپ عظيم در دهانه اي آتشفشاني كه در مكاني نزديك قطب جنوب قرار گرفته و هميشه در سايه است قرار دهند، تا در آنجا بتوانند دائما از آسمان تاريك لذت ببرند. در نزديكي آن، كوهستان «مالاپرت» در آفتاب تقريبا دائمي بوده و مي توان به عنوان يك نيروگاه خورشيدي از آن استفاده كرد.

اكنون دقيقا زمان آن است كه اكتشافات انساني ماه، آغاز گردد. ما قبلا در دوران اكتشافات پر اهميت، اما مقداري درهم برهم و پر فراز و نشيب از ماه بوديم. اروپا، ماهواره Smart-1  خود را در مهر 82 به سوي ماه پرتاب نمود. ژاپن، هند و چين نيز در حال كار بر روي ماموريت هاي كره ماه هستند. همچنين، NASA در حال مطالعه يك ماموريت روبوتيك به نيمه ديگر ماه است كه توسط «ميشل دوك» از دانشكده معدن كلرادو، پيشنهاد شده است. اين ماموريت، كه هنوز بر سر بودجه در حال رقابت با يك مدارگرد سياره مشتري است، يك ماه نورد را در دشت «آيتكن» در قطب جنوب مي فرستد، و براي اولين بار پس از «لونا 24» روسيه در سال 1355، سنگ هايي را از ماه باز مي گرداند. NASA مي تواند ماموريت هاي بدون سرنشين، مانند «رنجر» و «سروير» در سال 1339 را به عنوان ماموريت هاي پيشاهنگ، براي بازبيني دشت «آيتكن» ، از قطب جنوب ماه تدارك ببيند.

زماني كه ما انسانها به ماه برگرديم، من بر اين باورم كه حتي مي توان چنين كاري را طوري انجام داد كه «تكنو فوب» ها (افراد تكنولوژي گريز) نيز آن را تحسين نمايند. فضانوردان زيادي به فضا سفر كرده اند، اما براي انتقال تجارب خود با مشكل مواجه اند. اين بار، ما بايد شاعران، فيلم سازان و هنرمندان را به همراه دانشمندان به ماه ببريم . ما بطور قطع، بايد زنان را - بزرگترين جزء فراموش شده در ماموريت آپولو- مشاركت دهيم . به بركت وجود اينترنت، ماموريت هاي اكتشافي ماه بسيار عام تر و پر بيننده تر از آنچه در دهه 1350 بود، خواهند بود. اما عاقبت بايد با تمام خطر ها، ماه را براي مشاهده واقعي شهروندان عادي باز كنيم، نه آنكه به ديدن هاي مجازي اكتفا نماييم.

شايد مهمترين دليل بازگشت ما به ماه، حياتي است كه به روح انسان بخشيده شده. براي يك نسل، ما چيزي بهتر از چرخش هاي فرفره وار در مدار پايين كره زمين، به فضانوردان نداده ايم، كه در مقياس فضايي، معادل چرخيدن با زنجير به دور يك ستون است. در جهاني كه قهرمانان در آن هميشه در محروميت قرار دارند، گروه هاي فضانوردي، قهرمانان در انتظار ما هستند. اكنون براي ما زمان آن فرا رسيده است كه به آنان با ماموريتي حقيقتا قهرمانانه، شور و نشاط ببخشيم؛ ماجراجويي در خور رؤياها و از خودگذشتگي هاي آنها.

رؤياي «ناسا» ي جديد، نبايد «بازگشتن» به ماه باشد، در عوض ما بايد به پيش روي فكر كنيم - به دنيايي از فرصت ها كه ما تنها به اكتشاف آنها آغاز كرده ايم.

ترجمه: امير مهدي زربو

http://www.thenakedscientists.com/  منبع: